Schmidt-Rottluff namalował w latach 1911 i 1919 dwa jej portrety.
Schmidt-Rottluff uczestniczył 1910 w wystawie grupy „Berliner Secession”, w roku 1912 w drugiej wystawie monachijskiej grupy „Błękitny Jeździec” (Der Blaue Reiter) i w kolońskiej wystawie „Sonderbundu” (Szczególnego Związku Zachodnioniemieckich Miłośników Sztuki i Artystów).
W roku 1914 został Schmidt-Rottluff przyjęty na członka „Neue Sezession”, która zorganizowała mu pierwszą wystawę indywidualną.
Powołany do wojska, walczył na frontach litewskim i rosyjskim 1915–1918.
1918 poślubił Emy Frisch.
Wczesne dzieła Schmidt-Rottluffa wykazują wpływy impresjonizmu.
Po przeprowadzce do Berlina 1911 w jego malarstwie pojawiły się formy geometryczne, które po roku 1923 zaczęły ustępować płynnym formom okrągłym.
W roku 1931 został wybrany na członka Pruskiej Akademii Sztuki, w roku 1933 pozbawiony członkostwa. Jego twórczość została 1936 uznana za „sztukę zdegenerowaną”. W roku 1937 608 jego dzieł zostało skonfiskowanych w muzeach Niemiec, 25 z nich pokazano na Wystawie sztuki zdegenerowanej. 20 marca 1939 wiele jego dzieł zostało spalonych na dziedzińcu berlińskiej straży pożarnej. W roku 1941 został obłożony zakazem twórczości malarskiej. Wtedy wyjechał z Berlina do Rottluff.