Bernard z Parmy, właśc. Bernardo degli Uberti (ur. ok. 1060 we Florencji, zm. 4 grudnia 1133 w Parmie) – włoski benedyktyn, kardynał i biskup Parmy. Święty Kościoła katolickiego.

Wczesne lata życia Bernard urodził się we Florencji prawdopodobnie około 1060The Cardinals of the Holy Roman Church i pochodził ze szlacheckiego rodu degli UbertiKlewitz, s. 122 nr 3; Ganzer, s. 51; Schwartz, s. 187.. Wiadomo, że jego ojciec miał na imię Bruno (zm. przed 1 lipca 1085), a dziadek ze strony ojca CorbizoObydwaj zostali wymienieni jako zmarli w prywatnym dokumencie Bernarda z 26 kwietnia 1089 (Hüls, s. 172).. 1 lipca 1085 Bernard uczynił darowiznę w intencji swego zmarłego ojca na rzecz klasztoru San Salvi we FlorencjiHüls, s. 172; Ganzer, s. 51 przyp. 3. Darowizna miała prawdopodobnie związek z jego wstąpieniem do tego klasztoru, należącego do benedyktyńskiej kongregacji Vallombrosa (założonej przez Świętego Jana Gwalberta)Ganzer, s. 51; por. Hüls, s. 172 i s. 173 przyp. 2. podaje, że Bernard wstąpił do zakonu wallombrozjanów pod wpływem snu około roku 1075.. Śluby zakonne złożył przed 26 kwietnia 1089Hüls, s. 172. W 1092 został opatem San SalviGanzer, s. 51;