Po zakończeniu obrad synodu w Guastalla na przełomie października i listopada 1106 Paschalis II udał się do Parmy, gdzie na prośbę mieszkańców, dotychczas popierających procesarskich antypapieży, mianował Bernarda biskupem tego miastaKlewitz, s. 122 nr 3; Ganzer, s. 53-54; Hüls, s. 173; Schwartz, s. 188.. 4 listopada 1106 Paschalis II udzielił mu sakry biskupiej w miejscowej katedrzeSchwartz, s. 188.. Wraz z tą nominacją, zgodnie z ówczesnym zwyczajem, Bernard opuścił szeregi Kolegium Kardynalskiego, a jego kościół tytularny S. Crisogono najpóźniej w 1110 został nadany kardynałowi Berardo z MarsiGanzer, s. 54.. Bernard zrezygnował też z funkcji zakonnychPlacido Lugano, L'Italia Benedictina, Francesco Ferrari, Editore, Rzym 1929, s. 371., Paschalis II potwierdził go jednak na stanowisku wikariusza papieskiego w Lombardii.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bernard z Parmy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.