W 1918 roku w Liljevalchs konsthall miała miejsce duża wystawa dzieł szwedzkich ekspresjonistów. Wzięli w jej udział: Isaac Grünewald, Sigrid Hjertén-Grünewald i Leander Engström. Organizatorem wystawy był Isaac Grünewald, który wynajął wszystkie 13 sal na cel wystawowe. Swoje prace wystawił w 7 salach, podczas gdy Sigrid Hjertén-Grünewald – w 3, prezentując 168 swoich prac, w tym 73 obrazy. Prace, które oboje zaprezentowali, pochodziły z drugiej dekady XX wieku i nosiły wpływy ekspresjonizmu. Krytyka nie pozostawiła na artystach suchej nitki. Wpływowy wówczas krytyk sztuki, Albert Engström, tak określił Sigrid Hjertén-Grünewald i jej sztukę:
Jedynym, który odważył się wówczas wziąć w obronę jej twórczość był wspomniany już August Brunius. Określił on Sigrid Hjertén-Grünewald między innymi jako osobę bardziej utalentowaną od jej męża. Opór ówczesnej krytyki zawierał nutkę antysemityzmu, a mąż Sigrid był nawet przez jakiś czas ofiarą kampanii antysemickiej z powodu swego żydowskiego pochodzenia.