Dlatego ponownie zmieniono silniki, tym razem na Mitsubishi Ha-104 Ru o mocy startowej 2000 KM, również z turbodoładowaniem.

Użycie w konstrukcji samolotu metalu nie sprzyjało szybkiemu zakończeniu prac nad samolotem i wprowadzeniu go do produkcji seryjnej. Braki materiałowe pod koniec wojny zmuszały konstruktorów japońskich do szukania materiałów zastępczych, np. drewna, którego jednak przy zakładanych osiągach samolotu nie można było użyć. Poza trzema prototypami zbudowano jeszcze trzynaście samolotów w tej konfiguracji silnika. Poddawano je badaniom do końca wojny, ale żaden z nich nie wszedł do działań bojowych.

Konstrukcja Ki-74 był całkowicie metalowym, pięcioosobowym średniopłatem. Skrzydła o laminarnym profilu, dużej zbieżności i dużym wydłużeniu. Silniki zamontowane po obu stronach kadłuba na centropłacie. Usterzenie klasyczne o dużej powierzchni mającej ułatwić manewrowanie samolotem na dużej wysokości. Podwozie trójpodporowe chowane w locie z tylnym podparciem. Główne dwugoleniowe z pojedynczymi kołami chowanymi do wnęk w komorach silników i tylne kółko ogonowe chowane do wnęki w kadłubie. Kadłub o konstrukcji półskorupowej.