László Jármay (wym. []; ur. 1850 w Peszcie, zm. 3 lutego 1932 w Budapeszcie) – węgierski lekarz, taternik, ratownik górski i działacz turystyczny, związany ze Spiszem i Tatrami.
Życiorys László Jármay w latach 1878–1903 pracował jako lekarz zdrojowy w Starym Smokowcu. Następnie pełnił funkcję głównego lekarza żupy spiskiej, a od 1918 r. pracował jako lekarz w Budapeszcie. Był propagatorem nowoczesnego wodolecznictwa i inicjatorem budowy zakładu kąpielowego w Starym SmokowcuBohuš Ivan: Kto bol kto vo Vysokých Tatrach. Jármay László, [w:] „Vysoké Tatry” R. XV, nr 2/1976, s. 30..
Od początku swojego pobytu pod Tatrami aktywnie uprawiał turystykę górską i taternictwo. Podczas swojej taternickiej działalności powtarzał najczęściej wejścia na szereg szczytów mniej wówczas znanych. Uznawany jest jednak za pierwszego potwierdzonego zdobywcę, być może z przewodnikiem Jakobem Horvayem, Małej Wysokiej w 1888 r., a do jego pierwszych przejść należy nowa droga prowadząca od zachodu na Durny Szczyt (przejście w 1892 roku). Był aktywnym członkiem MKE, wiceprezesem Sekcji Tatrzańskiej tej organizacji. Zasłużył się w wytyczaniu i znakowaniu wielu tatrzańskich szlaków oraz w budowie tatrzańskich schronisk.