Planowanie wewnętrzne Centralna część terenu wewnątrz murów zamkowych była przecięta ulicami o szerokości 3–4 m, biegnącymi w stronę bramy zamkowej. Ich odgałęzienia prowadziły do zabudowań mieszkalnych. Nawierzchnia ulic była zrobiona z bierwion, umocowanych prostopadle do ułożonych pod nimi w 2–3 rzędach wzdłużnych belkach. Główna ulica twierdzy nosiła nazwę Zamkowej i przecinała teren wewnątrz murów zamkowych z południowego wschodu na północny zachód. Swój początek miała w miejscu położonym około 300 m od Świsłoczy. Z czasem była wydłużona za wał aż do skrzyżowania z ulicą Wielką Tatarską (obecnie Dimitrowa, jej fragment poza wałami zachował się do dziś), która odrobinę skręcała na południe i stanowiła jej przedłużenie. Z drugiej strony ulica Zamkowa kończyła się na wysokości powstałych w późniejszym okresie ulic Podzamcze i Zawalnej, które z zachodu zataczały półkole. Jedna z większych ulic przecinała wschodnią część dziedzińca zamkowego w kierunku północ-południe. Jej szerokość wynosiła 4 m. W bok od niej odbiegały mniejsze uliczki. W trakcie przeprowadzonych na tej ulicy badań archeologicznych odsłonięto czterdziestometrowy odcinek z trzynastoma belami zachowanej drewnianej nawierzchni.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Zamek w Mińsku · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.