Na podstawie badań archeologicznych ustalono, że zamek był tylko fragmentem umocowanego grodu, położony na stosunkowo płaskiej części wzniesienia.

Strategiczne położenie zamku mińskiego na naturalnej wyspie wzmacniał sztuczny wał, usypany z piasku i ustabilizowany za pomocą drewnianych konstrukcji z bierwion. Budowa wału przebiegała dwuetapowo. Początkowo jego szerokość wynosiła 14 m, zwiększono ją do 22–25 m, a na niektórych odcinkach – do 30–32 m. Wewnętrzny jego stok był obłożony darnią. Zewnętrzna strona wału miała pochylenie 50–52°, wewnętrzna – 47°. Stok wewnętrzny miał wyprofilowane schody. Podstawa południowo-wschodniej części wału, przy rzece, dodatkowo była wzmocniona masywną drewnianą substrukcją, składającą się z dziewięciu warstw długich bierwion sosnowych, położonych ściśle przy sobie prostopadle do osi wału. Między warstwami mieściły się belki, będące częścią głównej konstrukcji wału.