Teraz Washington kazał generałowi majorowi Arthurowi St. Clairowi, gubernatorowi Terytorium Północno-Zachodniego, podjąć bardziej zdecydowane wysiłki latem 1791. Pokonawszy znaczne trudności ze znalezieniem ludzi i wyposażenia St. Clair jesienią był gotów, ale jego ludzie byli słabo wyszkoleni. O świcie dnia 4 listopada kolumna St. Claira, z towarzyszącą jej grupą około 200 cywilów, zatrzymała się na popas w pobliżu zbudowanego później Fort Recovery, nie ubezpieczywszy się należycie. Siły indiańskie, składające się z około 2000 wojowników dowodzonych przez Małego Żółwia, Błękitną Kurtkę i Tecumseha, uderzyły znienacka. Zaskakując Amerykanów wojownicy szybko przełamali słabą linię obronną. Niezdyscyplinowani, źle wyszkoleni rekruci wpadli w panikę i zaczęli uciekać, ginąc pod ciosami Indian. Wraz z nimi zginęło wielu oficerów próbujących powstrzymać uciekinierów i wprowadzić jakiś ład. Łącznie w czasie bitwy nad Wabash zginęło 632 spośród 920 żołnierzy i oficerów, co wynosi 69% ogółu sił; 264 dalszych było rannych. Zginęli również niemal wszyscy towarzyszący wojsku cywile, co daje liczbę około 830 zabitych – najwięcej ze wszystkich bitew stoczonych z IndianamiRoosevelt, Theodore St. Clair’s defeat, 1791;