Przebłyski prawdziwej wiary widzi u dwóch ukochanych dzieci: córeczki Marysi, która umiera w dzieciństwie i krewnego Izabeli - Łukasza, który ginie na froncie I wojny światowej. Dopiero nagła śmierć Izabeli wyzwala u wszystkich prawdziwe uczucia. Ludwik odkrywa, że naprawdę ją kochał, a potem odrzucił i nie pozwolił na bliskość i pojednanie. Przekazuje spadek dzieciom. Bliskość znajduje jednak tylko u Janki, wnuczki porzuconej przez męża-birbanta, która w trakcie wspólnego mieszkania z dziadkiem odkrywa jego wewnętrzną przemianę. Ludwik nawraca się, dzięki Łasce poznaje wartość miłości, przekonuje się, że zamykając się na nią zmarnował życie, ale pojednany dochodzi do kresu. Śmierć przerywa wpół słowa jego notatki. Książkę kończą dwa listy. Pierwszy Huberta do Genowefy z informacją o znalezionych zapiskach, pokazujący, iż mimo wszystko zachowali oni twardy osąd wobec swego ojca. Drugi list pisze Janka do Huberta z prośbą o udostępnienie zapisków dziadka, przekonując wuja o jego prawdziwym nawróceniu.
Zobacz też Literatura piękna
Kategoria:Francuskie powieści obyczajowe Kategoria:Powieści z 1932