17 czerwca 1933 roku policja japońskich władz okupacyjnych skonfiskowała dużą ilość literatury biblijnej którą publicznie spalono. W stolicy oraz w okolicy Pjongjang (obecna Korea Północna) uwięziono również 38 głosicieli (mężczyzn i kobiet), którzy odmówili oddania czci japońskiemu cesarzowi. Pięciu z nich straciło życie w więzieniu z powodu panujących w nim warunków. Pięć kobiet, będących Świadkami Jehowy, zostało uwięzionych w obozie koncentracyjnym. Podczas okupacji japońskiej zakuto je w łańcuchy za odmowę oddania pokłonu przed portretem cesarza i przyjęcia jego religii. Po drugiej wojnie światowej zostały uwolnione i wkrótce na nowo podjęły działalność kaznodziejską. Grupa Świadków Jehowy i osób zainteresowanych została aresztowana i poddawana torturom. Więziono ich od czerwca 1939 do sierpnia 1945 roku. Powodem pozbawienia ich wolności była odmowa oddawania czci japońskiemu cesarzowi i tak zwana antywojenna propaganda. Aresztowano 66 osób – prawie wszystkich Świadków Jehowy mieszkających wtedy w Korei. Sześciu z nich zmarło z powodu chorób wywołanych przez surowe warunki panujące w więzieniu.