Dzięki temu może uwolnić swoich przyjaciół. Gdy ferajna próbuje uciec, odkrywa, że wszystkie napotkane w świecie osoby poddane są kontroli Twarzy. Może on poruszać każdym przedmiotem, którego sięgnie. Twarz zostaje jednak złapany w pułapkę w postaci jabłka i zostawiony przez uczestników ekspedycji na pustyni. Przez pustkowie później przebiega koń, nad którym Twarzy udaje się przejąć kontrolę – faktycznie jednak ukryci są w nim Maks i jego przyjaciele. Koń galopuje w kierunku zamku, dzięki czemu uczestnicy wyprawy odnajdują Frankę i próbują ją ocalić. Franka jednak wyjawia im, że Twarz nigdy jej nie porwał, że została w zamku z własnej woli i cieszy się wolnością od pracy oraz dręczącego ją Pana Zająca. Przyjaciele błagają wówczas Frankę o powrót do domu, oczekując od niej opieki nad nimi. Jednak ona stwierdza, że ich błagania kierowane są samolubstwem, po czym grzmi, że ma dość harowania za wszystkich oraz braku wdzięczności. Gdy przyjaciele chcą ją pocieszyć, Twarz traktuje ich gazem usypiającym. Gdy się budzą, okazuje się, że znajdują się w niewielkiej makiecie domu pani Foster stworzonej przez Twarz.