Dopiero po napotkaniu w Rosji czołgów T-34 zdecydowano się na przezbrojenie StuGa III w długolufową armatę zdolną do penetracji pancerza radzieckich czołgów. Od marca 1942 zaczęto używać armaty 75 mm StuK 40 L/43, a jesienią tego roku jeszcze dłuższej jej wersji L/48. Warianty StuGa III wyposażone w te działa były też określane jako StuG 40. Późniejsze modele StuGa III wyposażone były także w karabin maszynowy MG 34 o kalibrze 7,92 mm zamontowany w kadłubie i dodatkowo montowany na dachu pojazdu, który umożliwiał ładowniczemu jego obsługę z wnętrza pojazdu z możliwością ostrzału wokół pojazdu.
Wszystkie pojazdy z serii Sturmgeschütz były bardzo tanie w produkcji w porównaniu ze współczesnymi im czołgami i do końca wojny powstało ponad 10,5 tysiąca egzemplarzy w różnych wersjach.
Warianty pojazdu StuG III Ausf. A (1940, 30 egzemplarzy) Pierwszy kontrakt dla firmy Daimler-Benz opiewał na 30 StuG-ów, które miały być dostarczone 1 kwietnia 1940 roku. Opóźnienia w produkcji, głównie związane ze skrzynią biegów Maybach SRG 32 8 45, spowodowały, że do końca kwietnia nie zrealizowano całego kontraktu. Dodatkowe Sturmgeschūtze wyprodukowano między czerwcem a wrześniem 1940 roku, wykorzystując nadbudowy StuG-ów Ausf. B zamontowane na podwoziach Panzer III Ausf. G.