Herman de Gavardo (zm. po 12 marca 1116) – włoski kardynał i biskup Brescii. Jego imię jest podawane także jako Armanus, Erimanus lub Herimanus.
Herman pochodził z Gavardo koło Salo i był mnichem benedyktyńskim w Brescii lub w S. Benedetto in Polirone. Prawdopodobnie papież Grzegorz VII mianował go kardynałem prezbiterem kościoła tytularnego Santi Quattro Coronati. Po raz pierwszy występuje jako kardynał w prywatnym dokumencie wystawionym w maju 1080 w Turynie. W 1082 Grzegorz VII polecił mu sporządzenie raportu o przebiegu niedawnej elekcji biskupiej na Korsyce. W okresie schizmy antypapieża Klemensa III pozostał wierny Grzegorzowi VII i jego następcom, realizującym program tzw. reformy gregoriańskiej.
W 1087 Herman przebywał w otoczeniu księżnej Matyldy Toskańskiej i prawdopodobnie dzięki jej protekcji został wybrany biskupem Brescii. 10 października 1087 wystawił w pałacu biskupim w Brescii dokument, który podpisał jako cardinalis Romanae Eccl. et. ep. Brixiensis („kardynał Kościoła Rzymskiego i biskup Brescii”). Herman nie zdołał jednak utrzymać się w mieście, gdyż został wygnany przez zwolenników mianowanego przez Klemensa III biskupa Jana.