1 Dywizja Bersalierów „Italia” (wł. 1 Bersaglieri Divisione „Italia”) – jednostka wojskowa Sił Zbrojnych RSI podczas II wojny światowej.
Historia Po kapitulacji Włoch 8 września, a następnie powstaniu Włoskiej Republiki Socjalnej 15 września 1943, rozpoczęło się tworzenie jej sił zbrojnych. Niemcy zgodzili się na sformowanie czterech dywizji wojsk lądowych. 25 listopada 1943 w Heuberg w Bawarii rozpoczęło się szkolenie ok. 1,2 tys. oficerów na czele z gen. Mario Carlonim przeznaczonych dla 4 Dywizji Bersalierów „Italia” (później numerację zmieniono na 1). Ochotnicy pochodzili z różnych jednostek b. armii włoskiej. W maju i czerwcu 1944 przybyli z Włoch pozostali rekruci. W poł. lipca gen. M. Carloni objął dowództwo 4 Dywizji Alpejskiej „Monterosa”. Nowym dowódcą 1 Dywizji Bersalierów „Italia” został gen. Guido Manardi. Liczebność dywizji osiągnęła ok. 14 tys. żołnierzy. Składała się z dwóch pułków piechoty i pułku artylerii oraz pododdziałów wsparcia i służb. Niemcy zamierzali wysłać Włochów na front zachodni. Postanowili też zredukować formowaną dywizję do stanu brygady lekkiej piechoty. Spotkało się to ze zdecydowanym sprzeciwem strony włoskiej. Na pocz. grudnia dywizja powróciła do Włoch. Skierowano ją na linię Gotów, gdzie dołączyła do 4 Dywizji Alpejskiej „Monterosa”.