Magnus II (zm. 25 lipca 1373) – książę brunszwicki i lüneburski od 1369 r. z dynastii Welfów.
Życiorys Magnus II był najstarszym synem księcia brunszwickiego Magnusa I. W 1345 r. został współregentem ojca, a w 1348 r. otrzymał we władanie Sangerhausen.
Wziął aktywny udział w wojnie o sukcesję w Lüneburgu: już w 1355 na mocy układu Magnusa I i jego kuzyna Wilhelma, księcia lüneburskiego, na następcę tego ostatniego został wyznaczony młodszy brat Magnusa II, Ludwik, który poślubił córkę Wilhelma Matyldę. Tymczasem sam Magnus II poślubił w tym czasie Katarzynę z Anhaltu, co miało stanowić przypieczętowanie przymierza z hrabiami anhalckimi. Gdy już w 1368 r. Ludwik zmarł, z kolei Magnus został ogłoszony przez Wilhelma lüneburskiego dziedzicem.
Latem 1369 r. zmarł ojciec Magnusa II i ten przejął dziedzictwo w Brunszwiku. Kilka miesięcy później, w listopadzie tego samego roku, zmarł także Wilhelm lüneburski i Magnus II objął także rządy w Lüneburgu. Rozszerzył swoje wpływy również na Saksonię-Lauenburg, której książę Eryk IV poślubił w tym samym roku jego córkę. Jednocześnie Magnus zaangażował się po stronie króla duńskiego Waldemara Atterdaga w jego wojnę przeciwko miastom Hanzy.