Johann Gottlieb Burckhardt (ur. 24 grudnia 1836 w Bazylei, zm. 6 lutego 1907 tamże) – szwajcarski lekarz psychiatra. Pionier psychochirurgii. W 1891 roku dokonał wycięcia części kory mózgowej u sześciu pacjentów chorych psychicznie. W 1882 roku został dyrektorem zakładu dla chorych umysłowo w Marin.
Syn lekarza Augusta Burckhardta (1809–1894) i Kathariny z domu Jacot (1810–1843). Studiował medycynę w Bazylei, Getyndze i Berlinie. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1860 roku w Bazylei. W 1862 habilitował się i został Privatdozentem na Uniwersytecie Bazylejskim. W 1864 roku z powodu gruźlicy płuc porzucił praktykę. W 1866 roku powrócił do Bazylei. Od 1876 wykładał choroby psychiczne na Uniwersytecie w Bernie.
Prace Ueber den Bau und das Verhalten des Epithelium der ableitenden Harnwege in normalen und pathologischen Zuständen. Berlin: Reimer, 1859 Die physiologische Diagnostik der Nervenkrankheiten: Versuch einer Feststellung der Leistungs- und Zuckungsverhältnisse im Nervensystem des gesunden und kranken Menschen. Leipzig: W. Engelmann, 1875 Die Lehre von den functionellen Centren des Gehirns und ihre Beziehung zur Psychologie und Psychiatrie. Allgemeine Zeitschrift für Psychiatrie 33, ss. 434–454, 1877 „Ueber Sehnenreflexe”. W: Festschrift dem Andenken Albrechts von Haller dargebracht von den Aerzten der Schweiz am 12.