Bitwa w Dolinie Wydm (fr. Bataille du Val-ès-Dunes) – starcie zbrojne, które miało miejsce latem 1047 roku. W bitwie starły się połączone siły Wilhelma, księcia Normandii, i króla Francji Henryka I z siłami zbuntowanych normandzkich baronów, na czele których stał Guy de Brionne, syn księcia Burgundii.
Na skutek odniesionego zwycięstwa Wilhelm (późniejszy Wilhelm Zdobywca) był w stanie utrzymać się na tronie i objąć kontrolą buntowniczych baronów zachodnich połaci księstwa, a później pokusić się o podbój Anglii.
Przyczyny Wilhelm otrzymał tytuł książęcy w roku 1035, jako 7-letniD.C. Douglas, s. 55. nieślubny syn poprzedniego księcia, Roberta I Wspaniałego, który zmarł w Nicei w Azji Mniejszej podczas pielgrzymki do Ziemi Świętej. Kilku poddanych Wilhelma (między innymi Guy de Brionne, jego kuzyn) uważało, że mają większe prawa do tytułu, ale Wilhelm cieszył się poparciem króla Francji Henryka I i części baronów ze wschodniej, bardziej rozwiniętej, części księstwa.
W roku 1046 wrogowie Wilhelma, nazywanego pogardliwie Bękartem, postanowili zaatakować.