Fulcher z Chartres (ur. ok. 1059 w lub w pobliżu Chartres, zm. 1127) był kronikarzem I krucjaty, pisał po łacinie.
Życiorys Jego prośba o przyjęcie jako kanonika przez Baldwina z Boulogne w roku 1097 wskazuje, że był księdzem, najprawdopodobniej po seminarium duchownym w Chartres. Nie był jednakże członkiem kapituły katedralnej, bowiem jego nazwisko nie figuruje na liście Dygnitarzy kościoła NMP z Chartres.
Szczegółowy opis synodu w Clermont-Ferrand w jego kronice sugeruje, że uczestniczył w nim osobiście, lub uzyskał relację od kogoś, kto tam był, być może biskupa Iwo z Bretanii (Iwo z Chartres), który miał wpływ na formowanie opinii Fulchera na temat reform w Kościele wobec sporu o inwestyturę ze Świętym Cesarstwem Rzymskim.
Fulcher należał do dworów hrabiego Stefana de Blois i Robert Normandzkiego, przy których pomocy przedostał się w roku 1096 przez południową Francję i Włochy do Bari, skąd przybył drogą morską do Konstantynopola w 1097, gdzie dołączył do połączonych sił I krucjaty. Przemierzył wraz z armią bezdroża Azji Mniejszej, by dotrzeć w 1097 pod mury Antiochii, gdzie został mianowany kapelanem Baldwina z Boulogne.