19 stycznia 1915 Dowódca 54 Dywizji, generał Schultheiss zalecił, żeby atak przeprowadzić na wprost, wzdłuż szosy, w kierunku Flutoricy. W założeniu miało to doprowadzić do przełamania rosyjskiej obrony w zwężeniu doliny, w sąsiedztwie wzgórza 967. Major Żegota-Januszajtis, wbrew nakazom swego zwierzchnika, generała Schultheissa, zdecydował się przeprowadzić natarcie prawym skrzydłem, poprzez wzgórze 1276 w masywie Magury, będącym częścią pasma Suhard, na prawo od drogi. Zadanie przeprowadzenia tego manewru oskrzydlającego powierzono 2 i 4 kompanii I batalionu. Grupą tą miał dowodzić porucznik Stanisław Strzelecki, dowódca 4 kompanii I batalionu 2 pułku piechoty. Ogniowe wsparcie zapewnić miała 2 bateria artylerii.
Ofensywa rozpoczęła się we wczesnych godzinach rannych 19 stycznia 1915. Doszło do przegrupowania sił legionowych. Na pierwszą linię przesunął się III batalion kapitana Kazimierza Fabrycego, wypełniając lukę pomiędzy lewym skrzydłem I batalionu a grupą majora Scholza, obecną na wzgórzu 1365. W odwodzie zostały trzy kompanie II batalionu. O świcie porucznik Strzelecki i jego żołnierze z 2 i 4 kompanii I batalionu podjęli mozolną wspinaczkę na szczyt wzgórza 1276. Drogę torowali ludzie z plutonu podporucznika Kazimierza Kuty, odziani w białe narzuty maskujące.