W sposób delikatniejszy malarz potraktował twarze postaci, nadając im indywidualne rysy. Generalnie dzieło cechuje niemal dwuwymiarowość, dominacja ogółu nad szczegółem i surowość faktury.
Wczesne dzieła w twórczości Rembrandta cechuje bardziej oszczędne, niemal laserunkowe użycie farby i koncentracja na szczegółach (np. Portret Agaty Baas czy Lekcja anatomii doktora Tulpa). W późniejszych dziełach artysta odważniej kładł impasty (np. Portret Jana Sixa), by osiągnąć w ostatnich latach daleko idącą syntezę i operować formą głównie za pomocą impastów. W podobny sposób namalował datowany na 1664 rok obraz, zatytułowany Żydowska narzeczona. Styl ten przejął ostatni uczeń Rembrandta Aert de Gelder.
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Portrety autorstwa Rembrandta Kategoria:Obrazy w Herzog Anton Ulrich-Museum w Brunszwiku