W swoim wydanym w roku 1929 Ilustrowanym podręczniku historii literatury francuskiej Gustave Lanson i Paul Tuffrau uważają Prowincjałki za dzieło wyjątkowe w literaturze francuskiej, wpisujące się w uniwersalne i właściwe każdemu człowiekowi poszukiwanie systemu wartości. Podkreślają połączenie ironicznego stylu z potęgą wyobraźni (indywidualizacja i wnikliwa charakterystyka przedstawianych jezuitów) i elokwencją. Te zalety utworu uwypuklali już wcześniejsi czytelnicy. Voltaire twierdził, że w Prowincjałkach odnajduje więcej humoru, niż w farsach Moliera, zaś Jean Racine porównywał poetykę Prowincjałek z typową dla komedii. Lanson i Tuffrau uważają również, że jest to pierwsze ponadczasowe arcydzieło francuskiego klasycyzmu.
Przypisy
Bibliografia G. Lanson, P. Tuffrau, Historia literatury francuskiej w zarysie, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1963.
Linki zewnętrzne
Prowincjałki (skan reedycji z roku 1862) Prowincjałki (tłumaczenie) Prowincjałki w Wikiźródłach
Kategoria:Francuskie klasycystyczne utwory literackie Kategoria:Literatura filozoficzna w języku francuskim Kategoria:Literatura filozoficzna XVII wieku Kategoria:Utwory literackie z 1657 Kategoria:Twórczość Blaise’a Pascala