Trzecia zasada: nie przyczyniać się do nadmiernego rozprzestrzeniania się (tendencja miast do rozrostu w sposób nieuporządkowany). Nie ma znaczenia, ile trawy można umieścić na dachu budynku oraz ile energooszczędnych okien zostanie zainstalowanych, jeśli tylko budynek przyczynia się do bezładnego rozrostu. Wówczas główne założenie ekologicznego budownictwa nie może zostać spełnione. Wypełnianie wolnych przestrzeni w mieście zawsze będzie bardziej atrakcyjne niż zagospodarowanie zielonych terenów pod miastem.
Unikanie materiałów uciążliwych dla środowiska (wykorzystanie energii, wody i innych surowców) Materiały budowlane na ogół uważane za „zielone” obejmują między innymi surowiec drzewny pochodzący z lasów certyfikowanych jako ośrodki dobrze zarządzające zasobami leśnymi i przeprowadzające w pełni kontrolowane wycinki. Pośród materiałów ekologicznych wyróżnić możemy także szybko regenerujące się materiały roślinne typu słoma, bambus, przystosowany kamień (naturalny lub z odzysku), metale z odzysku, a także inne materiały ponownego użytku, źródła odnawialne oraz nadające się do recyklingu (w tym: linoleum, wełna owcza, papierowe panele, cegła suszona na słońcu, bloczki ze sprasowanej ziemi, glina, wermikulit, len, trawa morska, korek, kokos, płyty pilśniowe, wapień, wysokiej jakości betony).