W 1737 roku Admiralicja podjęła decyzję o powtórnej przebudowie okrętu. W sierpniu 1742 roku "Ramillies" został wycofany ze służby i przebudowany po raz drugi w stoczni w Portsmouth na podstawie wymagań standaryzacyjnych stworzonych przez Admiralicję (tzw. Establishment) z 1741 roku. Przebudowa trwała dość długo, okręt zwodowano ponownie dopiero 8 lutego 1749 roku, 6 lat po położeniu stępki, a jej koszt wyniósł 33 685 ówczesnych funtów.
W momencie wybuchu wojny siedmioletniej "Ramillies" wszedł w skład brytyjskiej eskadry pod dowództwem admirała Johna Bynga. Jako okręt flagowy brał udział 20 maja 1756 roku w bitwie pod Minorką. Nierozstrzygnięta taktycznie, bitwa była jednak strategicznym sukcesem Francuzów. Brytyjskie niepowodzenie doprowadziło do postawienia admirała Bynga przed sądem wojennym, który skazał go na śmierć.
"Ramillies" zatonął w wyniku sztormu wraz z ok. 700 osobami na pokładzie w pobliżu Bolt Head (hrabstwo Devon) 15 lutego 1760. Z załogi uratowało się tylko 20 marynarzy i jeden aspirant (midshipman).