zagranicznym kardynalacie w XI–XIII wieku Ganzer wymienił szereg przypadków pomijania tytułu kardynalskiego w oficjalnych dokumentach w odniesieniu do kardynałów nie rezydujących na stałe w kurii papieskiejGanzer, passim, zwł. s. 183-184..
Ponownego zakwestionowania faktu promocji kardynalskiej Riccardo dokonał w 1972 Agostino Paravicini BaglianiS. 545-551. Przede wszystkim stwierdził on, że w połowie trzynastego wieku papieże wymagali od kardynałów bezwzględnej obecności w kurii u swego boku, i byłoby niespotykaną w tym czasie anomalią łączenie przez Riccardo funkcji kardynała i opata MontecassinoIstotnie, począwszy od pontyfikatu Honoriusza III (1216–1227) papieże nie zezwalali kardynałom na sprawowanie jakichkolwiek funkcji pozakurialnych: wszelkie elekcje kardynałów na biskupów diecezjalnych były odrzucane, a ci kardynałowie, którzy w chwili nominacji stali na czele opactw lub diecezji, byli obligowani do rezygnacji z dotychczasowych funkcji, zob. szerzej Ganzer, s. 202–204;