thumb|Poniżanie Żydów na rynku w Mińsku Mazowieckim, 1940 thumb|Zarządzenie zakazujące przebywania Żydom poza gettem, 1941 thumb|Pomnik Ofiar Obozu Zagłady w Treblince. Kamień upamiętniający zamordowanych w obozie Żydów z Mińska Mazowieckiego Getto w Mińsku Mazowieckim – getto dla ludności żydowskiej utworzone przez Niemców w 1940 w Mińsku Mazowieckim.
Poza Żydami z samego miasta znajdowali się tam także przesiedleni mieszkańcy żydowscy z Kałuszyna, Stanisławowa, Dobrego, Kołbieli, Pabianic, Kalisza i Lipna. W getcie mieszkało ok. 6,5-7,5 tys. osób. Wiele z nich wykorzystywano jako niewolniczą siłę roboczą w Fabryce Mostów Kruppa (dawniej Rudzkiego, później Fabryka Urządzeń Dźwigowych).
Historia Getto znajdowało się na następującym obszarze miasta: cała ul. Nadrzeczna i Bulwarna, część ul. Warszawskiej (po obu stronach) od rzeki Srebrnej do ul. Ogrodowej względnie Rynku, ul. Ogrodowa budynki nr 1 i 2, część ul. Mostowej od ul. Piłsudskiego do ul. Zgoda, a dalej do ul. Siennickiej (od strony północnej), część ul. Siennickiej od Mostowej do posesji Rynek 15, zachodnią część ul. Błonie, ul. Klasztorną od Mostowej do posesji nr 5 oraz zachodnią część ul. Zgody od Mostowej do domu nr 4.