Został wówczas jednym z senatorów rezydentów przy zastępującym prymasa biskupie kujawskim Stanisławie Kazimierzu Dąmbskim. Aktywność została wynagrodzona na sejmie koronacyjnym, na którym 1 X 1697 r. August II awansował Melchiora Gurowskiego na trzecią świecką godność senatorską województw wielkopolskich kasztelanię poznańską.
Kasztelan poznański aktywnie działał jeszcze na sejmie pacyfikacyjnym w 1699 r. Wszedł wówczas do trybunału skarbowego, a na okres od 1 VIII do XI 1699 został wyznaczony senatorem rezydentem przy królu. Później jego działalność publiczna osłabła. Zmarł pod koniec 1703 lub w styczniu 1704 r.
Działalność gospodarcza W parze z awansami publicznymi Gurowskiego szły jego sukcesy gospodarcze. Zaczynając jako nieposiadający właściwie majątku sługa Leszczyńskich, doszedł do prawie magnackiej fortuny. Stale nabywał i sprzedawał dobra, powiększając jednak cały czas swój stan posiadania. W chwili śmierci był właścicielem Trzebiny, Piotrowic i Krzycka Małego w ziemi wschowskiej, Gołuciowa, Robakowa i Siekierczyna w powiecie kaliskim, Wąbiewa w powiecie Kościańskim, wsi Wyszyna i miasteczka Kleczew z przyległymi wsiami w powiecie konińskim, Godziszewa i kilku mniejszych wsi w województwie pomorskim. Posiadał dwór i place w Warszawie. Dzierżył starostwo kościańskie i mszańskie w Małopolsce.