Stosunki dyplomatyczne – najwyższa forma oficjalnych stosunków międzypaństwowych. Stanowią realizację prawa legacji każdego państwa i służą wykonywaniu jego polityki zagranicznej. Mają charakter dwustronny, wzajemny i dobrowolny – ich nawiązanie może nastąpić wyłącznie w drodze porozumienia obu zainteresowanych państw-stron. Zazwyczaj liczba nawiązanych stosunków dyplomatycznych jest odzwierciedleniem potencjału państwa w tej dziedzinie, jak i jego możliwości ekonomicznych w zakresie ich utrzymywania.
Historia i zakres regulacji prawnomiędzynarodowej Stosunki dyplomatyczne, jako forma oficjalnej komunikacji, towarzyszą państwom od początków ich istnienia. Przez długi czas opierały się wyłącznie na zwyczaju międzynarodowym, względnie na kurtuazji międzynarodowej. Dopiero w XIX wieku zawarto pierwsze porozumienia w tej dziedzinie. W roku 1815 na Kongresie Wiedeńskim przyjęto tzw. Regulamin wiedeński, dotyczący klas pierwszeństwa (precedencji) przedstawicieli dyplomatycznych, uzupełniony następnie w 1818 roku Protokołem akwizgrańskim. Szerszej regulacji stosunków dyplomatycznych w formie umowy międzynarodowej podjęto się w roku 1928 w Hawanie, na IV Konferencji panamerykańskiej, podpisując Konwencję o przedstawicielach dyplomatycznych, której obowiązywanie ograniczyło się jednak wyłącznie do państw tego regionu.