Niestety po wykonaniu 4 września trzynastego lot, dalsze próby zawieszono i już ich nie podjęto. Cały program budowy E-8 i jego wersji seryjnej został zarzucony, a oznaczenie MiG-23 dostał zupełnie inny samolot. Nie jest do końca jasne, dlaczego zrezygnowano z rozwijania awangardowej, jak na czasy, w których powstała, konstrukcji E-8. Amerykański F-16 Fighting Falcon z podobnie umieszczonym chwytem powietrza po raz pierwszy wzbił się w powietrze ponad 10 lat później, a konstruktorzy rosyjscy do układu przetestowanego na E-8, powrócili dopiero w samolocie MiG 1-44.
Konstrukcja Wlot powietrza do silnika miał kształt silnie spłaszczonego sześciokąta i znajdował się pod kadłubem na wysokości kabiny pilota. Pośrodku umieszczona była podłużna przegroda rozdzielająca powietrze do dwóch kanałów, które schodziły się ponownie w jeden tuż przed wejściem do silnika. Wlatujący do środka strumień powietrza regulowany był za pomocą pionowego klina, który miał trzy stopnie rozchylenia. W przedniej części wlotu znalazła się również wnęka dla jednokołowego podwozia przedniego. W przodzie kadłuba zamontowano radar Saphir-21, który nie był wówczas używany na standardowych MiGach-21. Również z przodu kadłuba, po obu jego stronach zamontowano ruchome destabilizatory o rozpiętości 2,6 metra.