W 1172 r. wziął udział w drugiej wyprawie cesarza do Polski. W drodze powrotnej zachorował i zmarł. Tradycja daje o nim sprzeczne wspomnienie. Według Ceasariusa von Heisterbach był rabusiem kościołów i tyranem. Z kolei mogunckie źródło z XIII w. obdarza go przydomkiem "Prawy", a przydomek "Żelazny" pochodzi z późnośredniowiecznej opowieści, w której Ludwik przedstawiony jest jako obrońca biednych i słabych przed nadużyciami możnych.
Potomkowie Ludwik Żelazny poślubił w 1150 r. Juttę, córkę księcia Szwabii Fryderyka II Jednookiego z dynastii Hohenstaufów. Mieli pięcioro dzieci: Ludwik III Pobożny (ur. ok. 1152, zm. 1190), landgraf Turyngii, palatyn saski, Herman I (ur. ok. 1152, zm. 1217), landgraf Turyngii, palatyn saski, Henryk Raspe III (ur. ?, zm. 1180), hrabia Hesji, Fryderyk (ur. ok. 1165, zm. 1213), hrabia Ziegenhain, Jutta (ur. ok. 1170, zm. ?), żona hrabiego Ravensbergu Hermana III.
Bibliografia
Kategoria:Władcy Turyngii Kategoria:Ludowingowie Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Zmarli w 1172