Lucas Di Grassi w 2002 roku został wicemistrzem Brazylijskiej Formuły Renault 2.0, a rok później powtórzył to osiągnięcie w Południowoamerykańskiej Formule 3. W 2004 roku z dwoma zwycięstwami i 130 punktami zajął ósme miejsce w Brytyjskiej Formule 3. W 2005 roku startował w Formule 3 Euro Series, gdzie odniósł jedno zwycięstwo i w klasyfikacji generalnej kierowców był trzeci; był to ponadto jego pierwszy rok w charakterze testera w zespole Formuły 1, Renault. W roku 2006 di Grassi zadebiutował w Serii GP2 i w debiutanckim sezonie był w klasyfikacji kierowców siedemnasty. W sezonie 2007 Brazylijczyk kontynuował starty w Serii GP2, gdzie zdobył tytuł wicemistrzowski. W latach 2008–2009 zajmował w Serii GP2 na koniec sezonu trzecie miejsce.
Prezentacja i testy W październiku Wirth zapewniał, że prace nad samochodem idą zgodnie z planem, wliczając w to montaż części na makiecie nadwozia oraz proces budowy nadwozia pełnowymiarowego, a także przebieg testów zderzeniowych.
15 grudnia 2009 zespół podczas konferencji w Londynie, potwierdził kolory bolidów: czarny i czerwony, budżet poniżej 40 milionów funtów oraz podpisanie z dziesięcioma sponsorami umów sponsorskich.