Decyzji prezydenta Tombalbaye sprzeciwiły się tylko dwie osoby: minister Antoine Bangui oraz pułkownik Odingar, uważając, iż francuska interwencja może zagrozić suwerenności Czadu.
W ostatnich latach rządów prezydenta Tombalbaye narastał w wojsku ferment, wywołany niezadowoleniem z prowadzonej przez prezydenta polityki wewnętrznej. Złożyły się na to także fatalne decyzje personalne, takie jak uwięzienie w 1973 roku pułkownika Félixa Mallouma, szefa sztabu wojsk czadyjskich. Zarządzona przez Tombalbaye czystka w strukturach siłowych oraz aresztowanie dowódców żandarmerii (policji wojskowej) w 1975 roku doprowadziło ostatecznie do zamachu stanu. Gdy rankiem 13 kwietnia oddziały żandarmerii zaatakowały Pałac Prezydencki, Odingar przyłączył się do zamachowców, przybywając z posiłkami i obejmując dowodzenie podczas walk z gwardią prezydencką. Walki zakończyły się opanowaniem Pałacu Prezydenckiego. Wkrótce potem Odingar ogłosił przez radio śmierć prezydenta Tombalbaye oraz objęcie władzy.