W połowie XIX stulecia na terenie włoskich państw obowiązywało już kilkanaście aktów prawnych o charakterze konstytucji, a część z nich pochodziła z nadania Napoleona Bonapartego.
Już w 1831 roku sardyński król Karol Albert ogłosił program reform administracyjnych, powołując jednocześnie komisję legislacyjną składającą się z sędziów i prawników obradujących pod przewodnictwem ministra sprawiedliwości – Giuseppe Barbarouxa. Organ został podzielony na sekcje: prawa cywilnego, procedury cywilnej, prawa karnego i prawa handlowego. W tym samym czasie, w reakcji na coraz gwałtowniejsze zamieszki, złagodzeniu uległa prowadzona do tej pory przez króla absolutystyczna polityka. W 1831 roku opracowano projekt kodeksu cywilnego, wyraźnie inspirowanego Kodeksem Napoleona. Po długotrwałych konsultacjach prowadzonych z Sądem Najwyższym i Radą Stanu (sądem administracyjnym) doprowadzono do zatwierdzenia jego ostatecznej wersji w 1837 roku, z datą wejścia w życie 1 stycznia 1838 roku. Nowy kodeks miał obowiązywać na kontynentalnej części Królestwa Sardynii (Piemont, Sabaudia i Liguria), z wyłączeniem wyspy Sardynii. Dwa lata później wydano kodeks karny (z datą wejścia w życie 15 stycznia 1840 roku), wojskowy kodeks karny, a w 1847 roku oparty na zasadzie jawności rozprawy kodeks postępowania karnego.