Społeczeństwo Królestwa Sardynii przyjęło statut z wielkim entuzjazmem, czego potwierdzeniem były uroczystości, które odbyły się już 27 lutego 1848 roku, jeszcze przed promulgowaniem aktu. Ustalono, że pierwsza niedziela czerwca będzie dniem upamiętnienia Statutu – data ta stała się punktem odniesienia i dniem świątecznym włoskich monarchistów do czasów współczesnych. Akt był jedyną włoską ustawą zasadniczą, która nie została anulowana po upadku włoskiej odsłony Wiosny Ludów w 1849 roku.
Uczynienie Statutu ustawą zasadniczą Królestwa Włoch Szczególne cechy Statutu albertyńskiego (zwięzła forma i brak specjalnego trybu wymaganego do wprowadzania w nim zmian, co nadawało mu elastyczności) i sprzyjająca sytuacja polityczna sprawiły, że jego zapisy były rozszerzane na tereny kolejnych włoskich państw przystępujących do nowego organizmu państwowego, tworzonego w ramach zapoczątkowanego na początku XIX wieku procesu zjednoczenia ziem włoskich (wł. Risorgimento), aż wreszcie został uznany za konstytucję Królestwa Włoch na mocy dotyczącej proklamacji królestwa Ustawy Legge n.4671 (Legge n.