Rozwój technologiczny W drugiej połowie lat 90. XX wieku nastąpił rozwój technologiczny oferowanych rozwiązań. W 1997 roku wprowadzono model Nucleus 24 – pierwszy implant umożliwiający diagnostykę obrazową metodą rezonansu magnetycznego oraz dokonywanie obiektywnych pomiarów reakcji nerwu słuchowego (telemetria odpowiedzi nerwowej). Rok później, w 1998 roku, zaprezentowano wielokanałowy procesor mowy typu zausznego (BTE), co pozwoliło na wyeliminowanie zewnętrznych modułów noszonych na ciele. W 1999 roku wdrożono system Neural Response Telemetry (NRT), służący do nieinwazyjnego testowania odpowiedzi nerwu słuchowego, oraz wprowadzono nośnik elektrod dopasowujący się do kształtu ślimaka.
W 2000 roku na rynek wprowadzono implant z nośnikiem elektrod Nucleus 24 Contour. Został on zatwierdzony przez FDA do stosowania u niemowląt od drugiego miesiąca życia. Konstrukcja elektrody miała na celu ochronę struktur ślimaka w celu zachowania resztek słuchowych. Według danych z tego okresu z implantów serii Nucleus korzystało wówczas około 30 tysięcy osób.