Alessandro La Marmora (ur. 27 marca 1799 w Turynie, zm. 7 czerwca 1855 na Krymie) – włoski generał, jedna z czołowych postaci włoskiego Risorgimento, twórca korpusu bersalierów.
Pochodził ze szlacheckiej rodziny Ferrero della Marmora. Był ósmym (z trzynaściorga) dzieci markiza Celestina Ferrero della Marmora, kapitana w pułku stacjonującym w Ivrei, i hrabianki Raffaelli Argentero de Bersezio. Był starszym bratem późniejszego generała i premiera, Alfonsa La Marmory.
Był uczniem uzdolnionym w naukach ścisłych. Idąc śladem ojca zdecydował się na karierę wojskową w armii sardyńskiej króla Karola Feliksa. Zajmował się techniką wojskową i uzbrojeniem. Opracował m.in. nowy typ karabinu, a w dolinach otaczających miasto Biella prowadził studia nad obronnością górskich granic Piemontu. W tym czasie odbył również podróże do Francji, Anglii, Bawarii, Saksonii, Szwajcarii i do Tyrolu, studiując organizację, uzbrojenie i wyposażenie tamtejszych armii. W 1831 r. wysunął pierwszy pomysł stworzenia lekkich, mobilnych oddziałów wojska, mogących działać w trudnych i nietypowych warunkach wojennych. Rozwijając ten projekt, w 1835 r. kapitan La Marmora przedstawił królowi Karolowi Albertowi projekt sformowania pierwszej kompanii bersalierów. Podczas rekonwalescencji, w czasie której leczył ranę odniesioną w 1848 r.