Cechy utworu Ferragus, zdaniem Boya-Żeleńskiego, jest doskonałym przykładem pełnego sprzeczności stylu tworzenia Balzaka, łączącego realistyczną obserwację otaczającego go świata i jego wnikliwy opis z romantyczną fantazją, zamiłowaniem do tajemnic i zakulisowych spisków. Źródła tej fascynacji upatruje w ogólnym klimacie epoki (karbonaryzm, twórczość George’a Byrona, wolnomularstwo). Również w tej powieści zasadniczy wątek, oparty na zagadce, życiu pod fałszywym nazwiskiem, skrytobójstwie, łączy się z realistyczną analizą wyglądu cieszących się złą sławą ulic Paryża oraz obyczajów eleganckich salonów stolicy Francji.
Niektóre motywy zawarte w powieści zostały rozwinięte w późniejszych, bardziej cenionych przez krytykę dziełach Balzaka. Bohaterowie powstałego rok później Ojca Goriot, Goriot i Vautrin, stanowią rozwinięcie postaci Ferragusa jako idealnego ojca i gotowego na wszystko przestępcy.
Recepcja Ferragus cieszył się ogromnym powodzeniem czytelników, zwłaszcza kobiet, zachwyconych wątkiem miłości małżeńskiej Juliana i Klemencji. W listach do Eweliny Hańskiej pisarz relacjonował jej sukces utworu. Dzieło doczekało się również szeregu entuzjastycznych recenzji w prasie paryskiej.