250px|thumb|Królestwo Danii i Norwegii ze swoimi koloniami w 1800 Duńskie imperium kolonialne – istniejące w XVI do XX wieku imperium kolonialne, w skład którego wchodziły należące do Danii kolonie w Europie, Ameryce Północnej, Karaibach, Azji i Afryce. Pierwsze kolonie zostały „nabyte” przez Duńczyków jako obszary zamorskie Norwegii wraz z zawarciem z nią uniiUnia jako tzw. kalmarska – istniała już znacznie wcześniej, ale państwa formalnie pozostawały niezależne od siebie i dopiero w 1536 Dania objęła (choć jeszcze nieoficjalnie) posiadłości norweskie.. Kolejne posiadłości były już czysto duńskimi osiągnięciami.
Posiadłości norweskie Wyspy Owcze Wyspy Owcze od 1035 wchodziły w skład Norwegii, a kolonizowane przez Normanów były już od VIII w. W 1536, Norwegia została – wraz z jej koloniami – podporządkowana Danii (przeszły pod jej nieoficjalny zarząd w ramach unii). W 1814 Dania na mocy traktatu kilońskiego utraciła Norwegię, ale zachowała Wyspy Owcze jako swoją kolonię. Status kolonii Wyspy Owcze utrzymały aż do 1948 (w latach 1940–1945 były pod kontrolą armii brytyjskiej), kiedy to Dania przyznała Wyspom autonomię.