Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1981, a tytuł profesora zwyczajnego – 1988. Od 1973 do 1978 był komendantem 109 Szpitala Wojskowego w Szczecinie. W latach 1978–1981 pełnił funkcję komendanta-rektora Wojskowej Akademii Medycznej – ze stanowiska odszedł na własną prośbę.
Był autorem (lub współautorem) ponad 200 publikacji, w tym 21 książek. Był promotorem kilkunastu przewodów doktorskich, opiekunem trzech przewodów habilitacyjnych. W latach 1982–1984 był rektorem Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie. Pełnił też funkcję kierownika Katedry Humanistycznych Nauk Medycznych i Zakładu Historii Medycyny i Etyki Lekarskiej.
Członek korespondent Klasy Humanistycznej Westfalsko-Nadreńskiej Akademii Nauk, Prezydium Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN, prezes Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny i Farmacji (1982–1985), potem wiceprezes (1997–2000), delegat do Societe Internacionale d’Histoire de la Medecine – wiceprezydent tego towarzystwa (1984–1990), członek Prezydium Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego i przewodniczący Komisji dydaktyki i spraw studenckich, członek honorowy Polskiego, Polsko-Niemieckiego, Węgierskiego i Bułgarskiego Towarzystwa Historii Medycyny, członek zagraniczny Białoruskiego i członek korespondent Towarzystwa Historii Medycyny byłej NRD.