Z życia nicponia (niem. Aus dem Leben eines Taugenichts) – to nowela Josepha von Eichendorffa napisana w latach 1822/1823 i opublikowana w 1826 roku. Dzieło jest uznawane za szczytowe osiągnięcie liryczno-muzykalnej sztuki literackiej tamtego okresu i postrzegane jako wzorcowy tekst, oddający klimat późnego romantyzmu. Von Eichendorff nadał utworowi otwartą formę, przyozdabiając go licznymi wierszami.
Fabuła thumb|200px|Joseph von Eichendorff Określany mianem nicponia bohater zostaje przez ojca wysłany w świat, jako iż ten pozostawiał na jego barkach wszystkie obowiązki i był w domu całkowicie bezużyteczny. Protagonista bierze więc swoje skrzypce i opuszcza wioskę bez konkretnego celu bądź zadania. Szybko zatrzymuje się koło niego kareta podróżna z dwiema kobietami, które są zafascynowane jego muzyką. Zabierają go więc do zamku, blisko Wiednia, gdzie zostaje mu powierzona praca w ogrodzie. Nicpoń zakochuje się w młodszej z dam, a dzięki szczególnym zasługom zostaje przez tamtejszą władzę zatrudniony w roli poborcy cła. Z ogrodu zręcznie pozbywa się wszystkich ziemniaków i sadzi w ich miejsce kwiaty, które regularnie dostarcza swojej wybrance. Sam postanawia zrezygnować z podróżowania i oszczędzać pieniądze, zaprzyjaźnia się także z klucznikiem.