Urartu było zamieszkane przez różne plemiona, z tego powodu na jego obszarze istniało kilka typów świątyń. Wspólnymi ich cechami architektonicznymi było to, że miały niewielkie rozmiaryА. Тер-Саркисянц, История и культура армянского народа с древнейших времён до начала XIX века, s. 50. oraz wznoszono je na planie kwadratu lub prostokąta (z wejściem na dłuższym lub krótszym boku). Trzy typy świątyń urartyjskich reprezentują przybytek Chaldiego i świątynia Susi w Erebuni oraz świątynia w Altıntepe. Świątynia Chaldiego w Erebuni łączy tradycje sakralnego budownictwa mezopotamskiego i syryjskiego. Wejście do niej zdobił kolumnowy portyk, nawiązujący do północnosyryjskiego bit hilani. Wewnątrz świątyni mieściła się podłużna cella, za nią – pomieszczenie, z którego było wyjście do czworobocznej wieży. Dolna część wieży była wzmocniona podmurowaniem, co kształtem przypominało mezopotamskie zigguraty. Posadzka była ułożona z wielokolorowych drobnych deszczułek. Ściany przybytku zdobiły malowidła, odwołujące się stylistyką do sztuki asyryjskiej. Świątynia Susi w Erebuni swoją formą przypominała megaron.