Kronikarze Dortmundu przypuszczają, iż pierwotny kościół wybudowany został w IX w. przy skrzyżowaniu staroniemieckiego traktu handlowego (niem Hellweg) biegnącego ze wschodu na zachód z innym historycznym traktem, prowadzącym z Kolonii do Bremy. Po tym kościele nie zachowały się jednak żadne ślady.

Znajdowało się natomiast w tym miejscu królewskie palatium z czasów ottońskich. Należący do palatium kościół salowy z transeptem i półokrągłą absydą został ok. 1060 zniszczony, po czym odbudowany z nową, zewnętrzną kryptą w celu przyjęcia, być może ok. 1065, sprowadzonych do Dortmundu relikwii św. Rajnolda. Legenda głosi, że św. Rajnold zmarł w 960 jako mnich w kolońskim klasztorze św. Pantaleona. Ten odbudowany kościół, już pod wezwaniem św. Rajnolda, został prawdopodobnie też zniszczony podczas walk w latach 1113–1115 i zaraz po tym odbudowany.

Pożar miasta z lat 1231/1232 zniszczył kościół po raz trzeci. Świadczą o tym ślady po pożarze, które niedawno odkryto podczas badań archeologicznych prowadzonych przy północnej ścianie dzisiejszej świątyni. Odbudowa miała miejsce pomiędzy 1233 a 1235. Z tego okresu budowy pochodzą zachowane do dzisiaj nawa i transept, które zostały ukończone ok. 1260.