Rab szake (akad. rab šāqê, sum. lúgal.kaš.lul)hasło šāqû, The Assyrian Dictionary, tom 17 (Š/2), The Oriental Institute, Chicago 1992, s. 30. – jedna z najważniejszych godności urzędniczych w starożytnej Asyrii, której nazwa tłumaczona jest zazwyczaj jako „wielki podczaszy”Joannes F., Historia Mezopotamii w I. tysiącleciu przed Chrystusem, s. 187. lub „naczelny podczaszy”Joannes F., Historia Mezopotamii w I. tysiącleciu przed Chrystusem, s. 65.. Biblijny rabsak z 2 Księgi Królewskiej (2 Krl 18:17–37)Biblia Tysiąclecia, 2 Krl 18:17-37 i Księgi Izajasza (Iz 36:1–22)Biblia Tysiąclecia, Iz 36:1-22 (uwaga do Iz. 36,2).
Rab szake w Asyrii Osoba nosząca tytuł rab szake pochodziła najczęściej z najbliższego otoczenia władcy. Odpowiedzialna była za napoje przygotowywane dla króla i jako taka odznaczać się musiała całkowitą lojalnością. Pełniący urząd wielkiego podczaszego należał do najwyższych urzędników dworskich i brał udział w podejmowaniu najważniejszych decyzji na szczeblu państwowym. Wzorem innych urzędników asyryjskich mógł łączyć swój urząd ze stanowiskiem gubernatora jednej z nadgranicznych prowincji. W trakcie działań wojennych pełnił czasem w zastępstwie króla funkcję głównodowodzącego armii asyryjskiejH. W. F. Saggs, Wielkość i upadek Babilonii, s. 233..