Konfederacka Ofensywa na Centrum lub Kampania w Kentucky – seria manewrów i potyczek we wschodnim Tennessee oraz Kentucky w 1862 r. podczas wojny secesjnej. Od czerwca do października, siły konfederatów pod dowództwem gen. Braxtona Bragga oraz Edmunda Smitha dokonały szeregu manewrów mających na celu uderzenie na flankę federalnej armii Ohio oraz przeciągnięcie stanów granicznych na stronę secesjonistów. Mimo że południowcy odnieśli początkowo kilka zwycięstw, ich pochód został ostatecznie zastopowany pod Perryville, pozostawiając Kentucky w rękach Unii.
Tło Walki Unii na zachodnim froncie wojny nabrały w 1862 roku impetu. Rzeki Tennessee oraz Cumberland zostały otworzone dla okrętów armii Unii po zwycięstwach pod Fort Henry i Fort Donelson w lutym. Węzeł kolejowy w Corinth został ewakuowany przez Konfederatów, co wydało większą część zachodniego Tennessee w ręce Unii. Nowy Orlean, największe miasto południa, zostało zdobyte przez admirała Davida Farraguta. Vicksburg stał się ważnym strategicznie celem dla dowódców Północy, jako że zachodni konfederaci „zostali przycięci do pojedynczej drogi [kolejowej], biegnącej na wschód od Vicksburga.”s. 25, Foote, Second Manassas. Obrona bastionu konfederackiego na Missisipi stała się priorytetem dla głównego dowództwa Południa.