Ponieważ Amerykanie obawiali się, że w przypadku ujawnienia tajemnicy sposobu działania „Fido” przeciwnik będzie mógł z łatwością zastosować środki dla uniknięcia trafienia, budowę i użycie torpedy otoczono ścisłą tajemnicą. Miała temu służyć zarówno nazwa, sugerująca minę morską, jak też ściśle określone zasady użycia. Dostęp do nowej broni miała ograniczona liczba osób, zaś piloci w raportach stosowali kodowe oznaczenia dla opisania ataków torpedą Mark 24. Nie wolno jej było stosować w pobliżu lądu lub w przypadku, gdy istnieli świadkowie zrzutu.
Według powstałego w sierpniu 1946 roku studium nr 289, oceniającego skuteczność zastosowania torped Mark 24 w czasie działań wojennych, broń została użyta w 204 atakach na okręty podwodne. Amerykanie wykonali 142 z nich, pozostałe były udziałem Brytyjczyków i Kanadyjczyków. Studium stwierdzało, że zatopiono w ten sposób 37 okrętów podwodnych (31 Amerykanie i sześć Brytyjczycy), w tym pięć japońskich, a uszkodzono dalszych 18 (z tego 15 przez Amerykanów). Faktyczna liczba przypadków jest