Istotnie Villibalinusowi przypisywano sam krzyż, co widać na ilustracji w Żywotach arcybiskupów gnieźnieńskich Klemensa Janickiego z 1574 roku.
Szymon Okolski w 1641 roku określił herb jako Cruczyn i powtórzył informację Paprockiego o biskupie Villibalinusie oraz Edmundusie Crucinusie. Dodatkowo podał też informację o indygenacie z tym herbem Konstantego Korniakta oraz wymienił kolejnych nosicieli herbu: Prohora i Rachelina. W oddzielnym wpisie w tomie 3 swojej pracy z 1645 roku podał informację o herbie Triumf biskupa Hipolita.
Kasper Niesiecki w 1748 roku jako pierwszy podał wersje herbu z krzyżem skośnym i różami na końcach oraz z krzyżem rozdartym.
Piotr Małachowski w 1790 roku jako pierwszy podał wersję herbu z gwiazdą na krzyżu. Małachowski powiązał herb Krucini z rodziną Korniaktów.
Etymologia Nazwa herbu, przytoczona za Herbami rycerstwa polskiego, jest według Szymańskiego przezwiskowa, od kruszyna.
Herbowni Ponieważ herb pochodził z nobilitacji osobistej, do jego używania uprawniona jest jedna rodzina herbownych (herb własny):
Korniakt.
Kasper Niesiecki wymienia przy herbie tym nazwiska Dalewski, Isiora, Korniakt, Skorobohaty i Szczepkowski, ale sam zaznacza, że Isiorowie i Skorobohaci używali własnych herbów.