W ten sposób dotychczasowe życie społeczne w kraju miałoby ulec całkowitej destabilizacji, a burżuazja i wielka własność ziemska - zniszczona. Za swoich wrogów zwolennicy tej koncepcji uznawali jednak również związki zawodowe oraz wszelkie formy rządu przedstawicielskiego, jako inne formy z gruntu odrzucanej władzy zwierzchniej. Tym samym bieznaczalcy nie angażowali się w żadne formy walki ekonomicznej robotników, twierdząc, że są to czynności zbędne i nie likwidujące żadnych istotnych problemów pracowniczych. Za jedyne ich rozwiązanie uważali całkowitą likwidację podziału klasowego i stworzenie nowego typu społeczeństwa opartego na federacji anarchistycznych komun. Bieznaczalcy z zasady nie wchodzili w żadne sojusze polityczne, gdyż programy innych organizacji uważali za wrogie prawdziwym potrzebom ludu. Podkreślali natomiast konieczność międzynarodowej współpracy anarchistów na rzecz budowy społeczeństwa bezklasowego na świecie.
Bieznaczalcy byli obecni jedynie w niektórych regionach Rosji - znaczącą grupą byli w Petersburgu, Kijowie, Odessie, Kiszyniowie, Warszawie, Mińsku, Białymstoku, Rydze oraz częściowo na Syberii. W żadnym jednak z ośrodków nie uzyskali większości, gdyż przedstawiany przez nich program był najczęściej odrzucany jako zbyt daleko idący.
Bibliografia
Kategoria:Europejskie organizacje terrorystyczne Kategoria:Historia anarchizmu Kategoria:Anarchizm w Rosji Kategoria:Polityka Imperium Rosyjskiego