Do pierwotnych ras odmiany żółtej Hooton zaliczył: Mongolską klasyczną Eskimoską Indiańską: Typu indiańskiej długogłowej Typu indiańskiej krótkogłowej Indonezyjsko-mongoloidalną: Typu malajsko-mongoloidalnego Typu indonezyjskiego
Klasyfikacja z wyróżnieniem trzech podstawowych odmian została stworzona również w ramach Polskiej Szkoły Antropologicznej przez J. Czekanowskiego. Klasyfikacja ta została skrytykowana przez antropologów będących zwolennikami populacyjnej koncepcji rozumienia rasy.
Nazwy skojarzonej z Mongołami użył po raz pierwszy prawdopodobnie Christoph Meiners. W opublikowanej w roku 1785 Grundriss der Geschichte der Menschheit (Szkic historii ludzkości) podzielił on ludzkość na dwie rasy: tatarsko-kaukaską, którą utożsamiał z pięknem, oraz mongolską, której podstawowym wyróżnikiem była brzydota. Termin ten został wykorzystany i rozpowszechniony przez Johanna Blumenbacha.
Mieszkańcy Azji Środkowej według dawnych teorii wykazują cechy rasy żółtej (zwłaszcza ludy koczownicze, na przykład Kazachowie, Mongołowie, Kirgizi), albo też formy przejściowe między rasą żółtą i białą (zwłaszcza Uzbecy sąsiadujący z białymi Irańczykami).
Zobacz też biała odmiana człowieka czarna odmiana człowieka Metys ludy paleoazjatyckie rasa Zambo
Przypisy
Kategoria:Antropologia fizyczna