Vodnik zaistniał w 1920 roku jako krytyk literacki i felietonista dziennika liberalno-konserwatywnego Dom in svet. W połowie lat 30 został uznany za jednego z najbardziej wpływowych krytyków słoweńskich, wraz z wyznającym poglądy socjalliberalistyczne Josipem Vidmarem i marksistą Ivo Brnčicem, z którymi często polemizował w swoich pracach. Był zdecydowanym zwolennikiem słoweńskiej autonomii kulturalnej i politycznej w obrębie Jugosławii.
Opublikował tomik poezji, zatytułowany Borivec z Bogom, w większości składający się z wierszy religijnych i mistycznych.
Po II wojnie światowej, jego działalność została w dużej mierze ograniczona. W pierwszych dekadach po wojnie pracował głównie jako tłumacz języka polskiego. Między innymi, tłumaczył dzieła Henryka Sienkiewicza, Stefana Żeromskiego, Jerzego Andrzejewskiego, Jarosława Iwaszkiewicza, Marii Dąbrowskiej, Jana Dobraczyńskiego, Kazimierza Moczarskiego, Stanisława Lema. Zestawił słownik słoweńsko-polski, opublikowany w 1977 roku. Jego ostatnie publikacje to lata 60. i 70. XX wieku.
W 1980 roku otrzymał nagrodę literacką Stowarzyszenia Autorów ZAiKS dla tłumaczy.
Zmarł w Lublanie, pochowany jest na cmentarzu w Dravljah.