Gdy arcybiskup Szymon zmarł w 1933 r., biskup Wiktor objął po nim katedrę pekińską z tytułem biskupa chińskiego i pekińskiego oraz naczelnika rosyjskiej misji prawosławnej. We wrześniu 1938 r. został podniesiony do godności arcybiskupiej.
Utworzył szereg nowych parafii prawosławnych na terytorium Chin, zaś w latach 1936-1938 wyjeżdżał do Indii i na Cejlon, starając się nakłonić tamtejsze wspólnoty chrześcijańskie do przyłączenia się do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Zainicjował lub dokończył budowę nowych świątyń prawosławnych, w tym monumentalnego soboru w Szanghaju.
W 1944 r. podjął próbę kontaktu z Patriarchatem Moskiewskim za pośrednictwem radzieckiej placówki dyplomatycznej, jednak bez powodzenia. W 1945 r. zwrócił się bezpośrednio do patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Aleksego I z prośbą o przyjęcie rosyjskiej misji prawosławnej w Chinach w jurysdykcję Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Decyzja ta podzieliła prawosławnych Rosjan w Chinach, a Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji nie zrezygnował z utrzymywania w Pekinie swojej administratury, ogłaszając jej zwierzchnikiem arcybiskupa szanghajskiego Jana. W 1946 r. arcybiskup Wiktor został aresztowany;